مادران اسکیزوفرنی ساز

بیماری اسکیزوفرنی، یک بیماری روانی در سطح روان پریشی است. در تعریف این بیماری آورده اند که نوعی اختلال در تقکر و از مشخصه های آن هذیان گویی، کناره گیری اجتماعی، بی عاطفه گی، بی تفاوتی و پرخاشگری است.

چگونه مادران می توانند اسکیزوفرنی ساز باشند؟

مادران بالاترین تاثیر گذاری را بر فرزندانشان دارند و آن هم بواسطه زمان زیاد برای تعامل, منبع عاطفه بودن، دلسوزی های بیشمار، برطرف نمودن نیازهای مختلف فرزندان و انواع حمایت ها و… چنانچه مادری از همسرش ناراضی باشد، برخی زنان این نارضایتی را با غیبت کردن پشت سر همسر شروع می کنند و چهره او را نزد فرزندانش تیره و نابود می سازد. در این مسیر، سعی می کند تفسیرهای بدتری را از شوهر نزد فرزندانش ارایه دهد تا جایی که فرزندان به وضوح شروع به نقد پدر به صورت رو در رو و انواع دیگر ناسازگاری و مقابله می کنند.

این نوع رفتارها، ابتدا موجب بدبینی و تخریب چهره و رفتار پدر و سپس سرآغازی برای ایجاد بیماری اسکیزوفرنی در فرزندان است، با تکرار مواضع منفی مادر نسبت به پدر، و نهادینه شدن این امر در ذهن فرزندان، هر گونه رفتار و اندیشه پدر در چشم فرزندان منفی و بی مقدار تلقی می گردد.

با این پیش فرض که پدر و مادر جزیی از هویت جسمانی و روانی فرزندان هستند، وقتی قسمت پدری هویت فرزندان توسط مادر تخریب شود، در واقع هویت روانی فرزند به مخاطره می افتد و این دید منفی به پدر، به بدبینی نسبت به او می انجامد که در نهایت موجب ایجاد اختلال پارونویید در فرزند می شود و سپس به خطاهای شناختی و تفکری و از بین رفتن بنیان های روانی در فرزند می شود و به تبع آن، در آینده شاهد هذیان گویی، پرخاشگری، بی عاطفه گی فرزند و اختلال روان پریشی و اسکیزوفرنی در فرزند خواهیم بود.

مادر محترم، شاید همسر شما ویژگی های منفی داشته باشد اما ویژگی مثبت هم دارد که شما فقط ویژگی های منفی وی را می بینید، اگر هم تماماً بد باشد؛ شما با تخریب چهره وی نزد فرزند، روان فرزند را تخریب می کنید، شما با اینکار بنیان های روانی و سلامت روانی فرزند دلبند تان را نابود می کنید که برگردان سلامت به فرزند کاری بسیارسخت است، وانگهی هیچ انسانی کامل نیست؛ خود شما کامل هستید؟

پس راه حل عقده گشایی از شوهرتان، نابود کردن روان فرزندتان نیست. فرزند شما خوب را از بد تشخیص خواهد داد دیگر لازم به تخریب روان وی نیست.

متأسفانه برخی روان شناس نماها با وجود پروانه کاری برای جلب مشتری وکسب درآمد و برخی سو استفاده ها به این امر فبیح تن می دهند و باعث تخریب خانواده و پیوند زوجین می شوند، در کجای روان شناسی و کدام مکتب و رویکرد آن دَم از تخریب روان آدم ها به عنوان تکنیک سازنده یاد شده است.

این جاست که ناپسند بودن غیبت و بدگویی و آثار زیانبار آن در دین مبین اسلام برای ما روشن می شود.

نویسنده: دکتر سیاوش بهرامی، استاد دانشگاه